Blauw en groen

Elk jaar gebeurt het wel een paar keer. Gefluister in de rij. Gevolgd door een paar minuten ongemakkelijk gestaar. Pogingen om in mijn ogen te kijken zonder dat het opvalt. Waarna die pogingen gestaakt worden en ze voor mijn neus komen staan: “kijk eens, mevrouw?”. Dan volgen er meestal nog een paar kreten, een rondje ‘ga met z’n allen rond de leerkracht staan’ en dan zitten we weer goed voor een paar weken. Of maanden, als ik geluk heb.

Volwassenen kunnen er overigens ook wat van, al doen zij dit gelukkig meestal niet collectief. Meer dan eens is het voorgevallen dat een collega of een vriendin, middenin een gesprek abrupt stopt omdat ‘ie in m’n ogen keek: “hé, je hebt twee verschillend gekleurde ogen!”. Sommigen zien het meteen, anderen doen er jaren over. Maar allemaal willen ze weten hoe dat kan.

Meestal haal ik de schouders op, of vertel ik vrolijk dat ik één oog van mijn moeder heb en het andere van mijn vader (wat overigens echt zo is). Ik heb het ooit eens opgezocht, maar behalve een paar aandoeningen die ik niet heb, vond ik niets. Blijkbaar komt het helemaal niet zo vaak voor als ik dacht. Mila Kunis had een ziekte aan haar oog. Die ene pupil van David Bowie reageerde niet op licht, zodat het leek alsof hij twee verschillend gekleurde ogen had.
Ik? Niks. Heterochromie in zijn puurste vorm. Zonder aanwijsbare reden. Toeval.

Heb je er al eens op gelet hoe onbevredigend ‘toeval’ is als antwoord? Hoeveel blijer en tevredener mensen zijn met een mooi verhaal, zelfs als en misschien zelfs juist als dat verhaal minstens even veel open laat als dat het antwoorden biedt? Wel, sinds deze zomer heb ik mijn antwoord klaar.

Toen Daria aan Stasia vroeg waarom ze twee verschillend gekleurde ogen had, gaf Stasia het volgende antwoord: ‘Dat komt doordat er twee dieren in je huizen, liefje: een husky, een sledehond met priemende blauwe ogen, waar je je blauwe oog van hebt, en een egel, klein, schichtig en stekelig waar je het bruine oog van hebt. De husky is het deel in je dat er altijd op uit wil, onverstoorbaar zijn weg gaat, en de egel is het deel dat rust en geborgenheid, zekerheid en veel liefde nodig heeft, dat bang is voor de wijde wereld van de husky en zich daarom wil terugtrekken.’ Daria hield haar hele leven aan dat verhaal vast als iemand haar verbaasd en vol bewondering over haar ogen aansprak.

– Nino Haratischwili, Het achtste leven (voor Brilka)

Geweldig boek overigens. Toegegeven, je moet er even voor gaan zitten (1295 bladzijden!) maar dan héb je ook wat. Familiekroniek tegen de achtergrond van de op- en neergang van de Sovjet-Unie. Adembenemend.


Alleen: mijn andere oog is eerder groen. Dus als iemand een suggestie heeft om de egel te vervangen…

2 gedachten over “Blauw en groen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s