Geen keuze

Er ligt een grijze doek over de Indian Summer buiten. Alsof alles zich buiten blah voelt. Het weerspiegelt natuurlijk gewoon mijn eigen stemming. Blah. En ook een beetje spijt. En boos zijn op mezelf omdat ik maanden geleden alweer ergens ja op heb gezegd en waar ik nu niet meer onderuit kan. Domme ik. Het was iets waarvan ik vond dat ik het echt moest doen. Eigenlijk vind ik dat nog steeds. Maar het weegt wel, vooral omdat alles eromheen tegenpruttelt. Had ik dit niet gedaan, dan pruttelde het nog steeds, maar dan had ik er mooi geen last van. Ik had verdorie de kans én een zeer valabele reden om te weigeren.

Helaas. Het blijft even grijs en nu pruttel ik binnen maar een beetje tegen mezelf, waar toch niemand luistert. Een beetje overvallen door dat enorme gevoel van onontkoombaarheid. De tijd gaat toch wel voorbij, in die pap heb ik niet te brokken. Meestal heb ik wel het idee dat ik de teugels in handen heb. Alleen vandaag zit ik op de bok en moet ik constateren dat we net ergens een afslag hebben genomen terwijl ik de andere kant op wilde. Ik kijk een beetje wanhopig en misschien licht verwilderd achterom.
Gelukkig is het allemaal niet zo dramatisch.

Het moerasland was in zijn ogen als het ware het huis van een slak geworden. En nu werd hij met geweld uit zijn huis gewipt. En misschien… misschien zal ik tijdens die lange reis sterven en nooit naar dit moerasland terugkeren. Plotseling werd zijn hart verduisterd door de angst zijn vrouw en kinderen nooit meer terug te zien.

De samoerai – Shusaku Endo

Vandaag stond in de krant een foto van een dode man. Hij droeg een reddingsvest van lege plastic flessen. Deze zomer stond die foto ook al in de krant, want toen was ie gevonden. Aan onze kust. Hij kreeg een eenzame uitvaart – er was haast niets over hem geweten. Maar enkele weken later worden zijn bezittingen overgemaakt aan de imam die de uitvaart leidde. Die man had “een koran, een bijbel, allerlei persoonlijke notities, maar ook: zijn telefoon.” Die was kapot, maar de SD kaart erin bleek nog te werken. Tonnen foto’s. Een ITV journalist, die al van in het begin aangedaan was door de wanhoop in de foto, is beginnen graven. Zo krijgt de man een gezicht, een identiteit.

Op de voorpagina van dezelfde krant trouwens: gestorven kinderen, jonger dan twee, in kampen. Ik heb het daar moeilijk mee. Ik heb daar overigens ook een mening over, maar ik heb het daar dus vooral moeilijk mee.

Ik kan mij niet voorstellen wat het is geen keuze te hebben. Ik ben nu al helemaal van slag en de maalstroom van het leven heeft mij tot nu toe nog geen al te gekke omstandigheden in de schoot geworpen. Datgene waar ik nu tegenop zie, is volgende week gewoon achter de rug. Misschien beleef ik er zelfs nog plezier aan ook. Diezelfde grijze lucht die mij nu gewoon een beetje bedrukt, mept anderen genadeloos van hun sokken.

Het liep trouwens ook niet zo goed af met de samoerai. Opgesloten in de droom van pater Pedro Velasco en de verborgen agenda van zijn vaderland Japan, heeft hij eigenlijk geen keuze. Noodlot of christelijke bestemming? Het maakt bitter weinig uit als je een eenvoudig dorpshoofd bent en op een absurde missie wordt gestuurd.


Daar wordt een mens niet vrolijk van natuurlijk, maar wel wat blijer met zijn eigen lot.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s