2019 zonder lijstjes

Iets van een varkentje en een lange snuit…

Het is de laatste dag van 2019 en de jaaroverzichten vliegen je zo ongeveer om de oren. Overal lijstjes en al ben ik een notoire lijstjesliefhebber, ik word er nu ook wel een beetje zenuwachtig van. Ik vergeet namelijk altijd mijn lijstjes bij te houden. Een paar weken lang schrijf ik netjes op wat ik lees en met een beetje geluk ook wat ik ervan vond. Daarna vergeet ik standaard één of twee boeken en kan ik me er niet meer toe zetten om het lijstje aan te vullen, omdat ik wéét dat het niet helemaal klopt.

Het kost me overigens ook een beetje moeite om, bij het grasduinen tussen de netjes onder elkaar gezette titels, mezelf geen standje te geven. “Weer de verkeerde dingen gelezen dit jaar!” Onzin natuurlijk. Als fervent bibliotheekganger met een hekel aan deadlines ben ik altijd al een aantal jaren ‘achter’ geweest. Meestal ervaar ik dat als prettig. De hype is al gaan liggen, het is makkelijker om in alle rust ergens in op te gaan, en omdat er al uitgebreid over gesproken is, weet ik soms vaag nog iets over de context.

Maar op dit moment baal ik een piepklein beetje. Ik word vaak wel nieuwsgierig van de nieuwste titels, maar ga zelden tot de aankoop over, laat staan tot het lezen ervan. Of ik had tien titels op een lijstje staan, en dan kom ik toch met wat anders thuis. Geen idee waarom. Ik weet alleen dat, als je mij nu vraagt wat de beste boeken van 2019 waren, ik niet eens een idee heb van welke boeken er in 2019 zijn verschenen. En dus kan ik nu niet “meedoen”.

Of misschien toch: twee boeken die echt onder mijn vel zijn gekropen.
Een klein leven van Hanya Yanagihara. Het moment dat ik er in begon, wist ik dat het pijn ging doen. En ook dat ik het onder geen voorwaarde weg zou kunnen leggen. Onbeschrijfelijk bloedmooi dat boek. Ben ik even blij dat mijn man, als ie zich voorneemt om wat meer te lezen, zich laat leiden door de bestsellerslijst. (Hij heeft ‘m overigens niet gelezen, maar dat vind ik geen bezwaar. Boeken zijn hier altijd welkom.)
En de andere dikke pil die mij deze zomer vergezeld heeft: Het achtste leven (voor Brilka) van Nino Haratischwili. Het duurde even voor ik er echt in zat, maar eenmaal dat gebeurde: onweglegbaar. Ik heb een enorme zwak voor familiekronieken die verschillende tijdsperiodes overspannen en dan zit je hier wel goed mee.

Voor échte lijstjes moet je ergens dus anders wezen. Goeie voornemens daarentegen, daarvan heb ik er zat! En het zal je niet verbazen dat het netjes bijhouden van lijstjes er één van is…

Een gedachte over “2019 zonder lijstjes

Laat een reactie achter op fiekefatjerietjes Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s