’t Is om te lachen

Vanuit de kamer van de oudste komt gegrinnik. Ik kijk verwonderd op. Mijn man is gaan werken, de jongste rijdt op haar loopfietsje in de tuin en zelf ben ik de was aan het ophangen. Een paar minuten later staat mijn zoon bovenaan de trap en doet me een hilarische passage uit Vos en Haas uit de doeken. Iets over Vos en een dieet waar ‘ie op moest maar nu heel graag weer af wil.

Mijn hart wordt er helemaal warm van. Hoe heerlijk toch, een boek dat je hardop laat lachen. Onlangs las ik bij Nienke een lijstje grappige boeken, ter ere van 1 april. Er stonden opvallend veel boeken voor jongeren tussen. Valt er voor volwassenen niets meer te lachen dan? Hoe lang was het eigenlijk geleden dat ik nog eens hardop had gelachen bij een boek? Best lang, zo bleek. Volgens mij van De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween. Alleen de titel al, ik was meteen om. Plus het absurde verhaal en een oude brompot als hoofdpersonage (daar heb ik een serieuze literaire zwak voor). Heerlijk. Maar dus al een tijdje geleden.

Alsof het universum mij hoorde en het, De Alchemist-gewijs, alles in het werk stelde om mij te geven waar ik om vroeg, zelfs al wist ik het niet, passeerde er in Kobo Plus een titel die me toevallig aansprak. Omdat het gaat over een Brit die naar Frankrijk verhuist. Liefde voor Frankrijk, liefde voor Britse humor. Na Les carnets du Major Thompson, die ik ergens in ver verleden van een leeslijst had geplukt, vind ik dat een heerlijke combinatie. Die nu dus zomaar kwam aanwaaien. Net nadat ik De Parijzenaar alweer zuchtend had weggelegd want “niet het juiste boek op het juiste moment”.

Enkele uren later fronst mijn man de wenkbrauwen. “Gaat het?” vraagt hij voorzichtig en kijkt verontrust naar de tranen in mijn ogen. Even doe ik nog een wilde poging om de grap uit te leggen, maar zijn frons wordt dieper. Humor laat zich niet uitleggen en al helemaal niet door mij. Maar neem het van mij aan: als Engels je niet afschrikt, je uitzinnige situaties en zelfrelativering kan smaken, en bereid bent over een paar vervelende foutjes in Franse citaten heen te lezen (toon mij namelijk de Fransman die consequent “une problème” zegt… ik betwijfel zelfs of je het zelf zou kunnen zeggen zonder met die heerlijk subtiele charme en natuurlijke moedertaaltrots verbeterd te worden)… dan is French Fried: one man’s move to France with too many animals and an identity thief iets voor jou.

Aan het gegniffel boven te horen, denk ik overigens dat mijn volgende boek over een Vos en een Haas zal gaan.’ ‘k Heb er al zin in.

2 gedachten over “’t Is om te lachen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s