Waarin ik dus echt wel een schrijver ben.

Iets meer dan een jaar geleden zag ik het helemaal voor me. Eindelijk die blog online over zo ongeveer de enige constante in mijn leven: boeken. Het zouden geen reviews worden, want dat lees ik zelf maar sporadisch graag, laat staan dat ik ze schrijf. Maar ik wou wat doen met al die zinnen die me aan het denken zetten. Het zou over mezelf gaan, maar dan door een boekenbril.

Enter werk, enter taxi mama, hopen was, instagramscrollen, uitstelgedrag, lezen over niches, gebrek aan inspiratie en dan een algehele freeze. Flink boeken lezen, maar weinig wat mijn schrijfgedrag aanwakkerde. Ook deze blog werd uiteindelijk een moetje, en mijn creatieve moetjes, die bloeden meestal dood. Maar verdrietig maakte het me wel.

Alweer een zomer verder, waarin ik me vast had voorgenomen het weer op te pakken en er geen letter op papier kwam. Ik gaf mezelf een peperduur verjaardagscadeau waar ik vol enthousiasme op dook, en opnieuw raakte ik verstrikt in wat, geheel volgens diezelfde cursus, een beperkende gedachte heet: ik ben geen volhouder. Ik maak nooit iets af. Ik begin overal aan en verlies de drive onderweg. (Niets mis met de cursus trouwens. Die is fijn. Toffe madammen. Eye-openers. Geweldige ondersteuning. Zijn geld waard. Als je ook iets uitvoert ten minste.)
Enfin, ik moet er geen tekeningetje bij maken. Het werd, alweer, een selffulfilling prophecy.

Het ding is, ik blijf wel lezen over hoe het anders en beter kan. Het is zo’n fijne lectuur en ze pas zo perfect bij dat eerste stukje – overal vol goeie moed en enthousiasme aan beginnen. Ik ben echt een steengoede beginner. Baat het niet, dan schaadt het niet en onderweg pik ik vast nog wel iets bruikbaars op.
Zoals toen ik ineens bedacht: als mijn hoofd zich zo zonder mopperen laat opsluiten in een beperking, dan moet het omgekeerde toch ook lukken?

Nu heb ik bij dagelijkse positieve affirmaties nogal snel de reactie om met mijn ogen te draaien en me behoorlijk meewarig te voelen. Herinner je je dat stukje uit de Vlaamse film Café Derby waarin Wim Opbroeck als een opportunist munt probeert te slaan uit het pausbezoek? En zijn vrouw ongerust meehobbelt met zijn plannen, maar zichzelf dagelijks in de spiegel affirmaties inpepert, met de moed der wanhoop? Dat dus. Dan is er iets in mij wat zegt: mens, pak het vast, die spiegel gaat je niet helpen, dat zal je zelf moeten doen.
Maar misschien komt er ook een stukje van mij in opstand om een andere reden. Door te benoemen wat je bent en wil zijn – sluit je dan niet meteen ook een wereld van mogelijkheden uit? Mogelijkheden die je misschien beter wél zou onderzoeken of toelaten?

Toen viel het kwartje.
Ik ben een schrijver.
Ik ben vast nog een heleboel andere dingen, maar dat ben ik dus ook. Ik schrijf geen romans of verhalen en daardoor zit die term me niet helemaal lekker, maar ik schrijf. Tientallen kwartschriftjes vol. Honderden bedenkingen, beschouwingen, af en toe een verdwaald gedicht. Mijn hele leven al. Ik schrijf. En schrijf. En schrijf nog wat meer.
Hoezo zou ik dan geen schrijver zijn? Dat ben ik wel.
Ik zeg het zelfs voor de spiegel als dat moet.
Ik ben een schrijver.

Misschien wordt het nog wat, die geitenwollensokkenzinnen en ik.

6 gedachten over “Waarin ik dus echt wel een schrijver ben.

    1. Wow, jij bent goed 🙂 INFP-A
      Al moet ik zeggen dat ik mij niet in alles helemaal herken. Van die I was ik wel al langer zeker. Ik vind dat soort testen best moeilijk – het vertelt natuurlijk wel iets, maar ik wil me niet in een vakje (laten) steken, dus komt er dan ergens iets in opstand. Ken je het boek Reading People van Anne Bogel? Gaat helemaal over dat soort testen en indelingen. Als dat je ding is, vind je het vast geweldig. Ik wil het je opsturen als je wil?

      Like

      1. Bedankt voor de tip, en zo lief dat je het wil opsturen! Maar ik denk dat de verzendkosten al bijna de helft zijn van de aankoopprijs (heb het net op wordery gevonden voor 12.20 euro, die leveren heel goedkoop naar Spanje).
        En dat je je niet in een vakje wil laten steken, begrijp ik 😉

        Like

  1. Dit is zo herkenbaar: een kast vol boeken die nog gerecenseerd moeten worden, een hoofd vol ideeën die op papier toch niet dat blijken te zijn (of die in het slechtste geval het papier nog niet gevonden hebben). Maar hé, Rome is ook niet op een dag gebouwd. En laat dat nu precies mijn favoriete stad zijn. En als ik je stukjes lees: ja, een schrijver ben je zeker. Hou de fun erin. Niemand zegt dat er regelmaat in je posts moet zitten. Wie ze graag leest, zal ze toch wel lezen.

    Geliked door 1 persoon

  2. .

    En het woord werd liefde

    ook als je zwijgt
    niet schrijft
    lees ik je

    mijn liefste gemis

    ik blader doorheen het wit
    alsof het een bundel was
    en jij tussen de regels ligt

    niet zomaar voor het grijpen

    ik moet je openbreken
    al je sibillijnse lettergrepen
    tot aan de twijfel

    nooit word je zomaar een woord van liefde.

    PS.
    Gaat het vooral niet over schrijfplezier?
    Als schrijven een ‘werkwoord’ wordt, dan is het ‘een job’, vrees ik.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s