Over familie die als een tuin is.

De feestdagen naderen met rasse schreden en ook al heb ik best wel zin om de lichtjes omhoog te hangen (who am I kidding, er hangen er natuurlijk al voor het raam en in de struiken…) er hangt toch zo’n dreigend sfeertje omheen. We weten dat kerst niet zal zijn wat het gewoonlijk is, dat we zullen moeten beperken. Ik ben daar best tevreden mee, want al vind ik het nog zo gezellig, dat hele ‘moeten’ daarrond, daar word ik wel eens moe van.

Bovendien draagt het samenkomen in familie met kerst sinds vorig jaar een nogal beladen herinnering met zich mee voor mij, wat maakt dat ik me een beetje ongemakkelijk voel en stiekem ook wel dankbaar ben dat het dit jaar sowieso raar zal zijn – en dat we het dan op de maatregelen kunnen steken. Het zal wat tijd nodig hebben en die is er nu plots, want allemaal samen tegelijk is toch niet haalbaar.

Toch knaagt er nog iets. Een beetje een schuldgevoel. Want ik heb me deze hele lockdown toch wel érg comfortabel gevoeld in mijn eigen bubbeltje, ver van alles behalve van mijn gezin. Natuurlijk deed ik ook wel mijn best om wat van me te laten horen, maar wellicht had het wat meer gekund. Maar, zoals zo vaak, drukt literatuur je soms onverwacht met je neus op de feiten.

“Een familie is zoals een tuin, als je er niet af en toe komt, dan verwildert die, of sterft van verlating”

Niet dat mijn familie op sterven na dood is, helemaal niet. De banden zijn sterk en worden geregeld aangehaald. Maar ik merk wel dat hoe minder ik mentaal investeer om die letterlijke afstand te overbruggen, hoe groter de afstand figuurlijk ook wordt. En dat heb ik dan alleen maar aan mezelf te danken.

Vorige week belde mijn zus. Gewoon, zomaar. Omdat ze wist dat ik thuis was. Omdat zij ook thuis was. Om bij te kletsen. Ik was blij dat ze belde en we hadden elkaar een heleboel te vertellen. Toch was zij het weer die mij moest bellen. Ik bedenk dat altijd, maar laat het dan weer liggen. Ze drong erop aan om, als het weer het toeliet, in de kerstvakantie af te spreken om ergens te gaan wandelen. Omdat ze me wou zien. Omdat ze er weer af en toe op uit wil met de kinderen. En door dat zo uit te spreken, boekte ze een plekje in. Ze kent me goed genoeg om te weten dat als ze dat niet doet, dat het weer bij vage plannen blijft. Ik ben moeilijk uit mijn kot te krijgen.

Ik dicht mezelf vaak en graag empathie toe. Tot ik plots, als ik eerlijk ben, besef dat mijn empathie te vaak dode letter blijft. Ik voel me zelden of nooit echt eenzaam. Ik kan heel goed alleen zijn. Eenzaamheid ervaar ik vaker in een grote groep, overspoeld door gebeurtenissen en sociale interacties. Zelden of nooit in mijn zetel, in mijn huis, met mijn kinderen onder handbereik (of op school, of bij een vriendje). Mijn wereld hoeft fysiek niet zo groot te zijn, ook niet sociaal. Daardoor besef ik te weinig hoe eenzaam anderen zich kunnen voelen. Mijn zus is een echt mensenmens. Die geniet ook wel van momentjes voor zichzelf, maar put toch vooral energie en hoop uit contacten met anderen. Ik weet dat. Ik erken dat. En toch handel ik er niet naar.

Tijd om m’y foutre les pieds. Iemand leuke tips voor niet te grote wandelingen (kindjes mee tussen vier en acht jaar, geen fervente wandelaars), waar er onderweg ook nog wat te zien/te beleven valt?

3 gedachten over “Over familie die als een tuin is.

  1. Heel herkenbaar. Als introvert ben je moeilijk uit je kot te krijgen. Wij hebben heel wat leuke doe-wandelingen, maar ik denk dat die buiten jouw regio vallen aangezien Limburg zowat buiten iedereen zijn regio valt 😀

    Like

    1. “Want ik heb me deze hele lockdown toch wel érg comfortabel gevoeld in mijn eigen bubbeltje, ver van alles behalve van mijn gezin.” Herkenbaar… en mooi beschreven. Wat betreft tips rond leuke doe-wandelingen, ooit al gehoord van geocatching? Dat is wel iets leuks om met kinderen te doen. Je maakt de wandeling zelf zo lang of zo kort als je wil en onderweg zoek je dan kleine schatten. Het is niet regiogebonden en je kan het overal ter wereld (!) doen. Veel wandelplezier.

      Like

  2. “Want ik heb me deze hele lockdown toch wel érg comfortabel gevoeld in mijn eigen bubbeltje, ver van alles behalve van mijn gezin.” Herkenbaar.. en mooi beschreven. Wat betreft doe-wandelingen, ooit al gehoord van geo-catching? Het is wel iets leuks om met kinderen te doen. Je kan zelf de lengte van de wandeling bepalen en onderweg ga je als het ware op schattenjacht. Het is niet regiogebonden en je kunt het overal ter wereld (!) doen. Veel wandelplezier 🙂

    Like

Laat een reactie achter op Alyssa T. Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s