Over de wereld op jonge schouders en een Glazen Troon

playmobil mannetjes dragen boek

Je zult maar 18 zijn en een personage van Sarah J. Maas in de Glazen Troon serie. Eigenlijk ben je dan al getekend voor het leven, want de kans dat je je kan bogen op een gelukkige jeugd is eerder klein. Tenzij je al zo’n paar honderd jaar oud bent (ook al zie je er niet zo uit) – dan is die jeugd van je een relatief begrip en heb je vanzelf al genoeg andere ellende en lastige keuzes of situaties achter de rug.

Goddank is er hoop: wellicht kom je terecht in de entourage van de persoon die het lot van de wereld op haar schouders draagt. Misschien is eerst nog niet zo duidelijk tegen wie ze die wereld juist beschermt, want achter elke slechterik blijkt een nog grotere slechterik te schuilen – zeven delen lang. Dat is een hoop slechtheid op het einde van de rit. Gelukkig is er dan nog de liefde: ze zwalpt een beetje, er mag wat worden uitgeprobeerd maar uiteindelijk komt iedereen netjes terecht bij degene voor wie hij of zij altijd al bedoeld was. Het hele spel van aantrekken en afstoten en scènes met eindeloze climaxen krijg je er gratis bij.

Maar hé, die wereld moet wel gered. Goden en godinnen schieten je te hulp, werken je tegen of verdwijnen gewoon van het toneel. Het zou zomaar kunnen dat je gezegend bent met magische krachten of onverwacht af blijkt te stammen van een uiterst interessante en belangrijke bloedlijn. En heb je de pech om tot de laatste boeken te moeten wachten vooraleer je dat ontdekt, maak je dan vooral niet ongerust: je medepersonages maken dat meer dan goed. Ze zijn geduchte strijders, gehaaide intriganten, kunnen van gedaante verwisselen of zo goed als elke ziekte genezen. Het risico dat je in één van de vele gevechten of oorlogen aan je eind komt is niet onbestaande, maar blijf dicht genoeg bij hen in de buurt en je overlevingskansen stijgen aanzienlijk.

Het is wel nogal een gedoe om op het juiste moment op de juiste plek te zijn, maar het mag wel een beetje spannend blijven. Heb vertrouwen dat, wanneer het er echt toe doet, dat ook wel lukt. Ook al is het op de valreep en is intussen het halve decor gesneuveld. Die glorieuze eindstrijd mag je niet missen. Hopelijk met je partner aan je zijde (opnieuw: dat heeft te maken met de statistische waarschijnlijkheid van overleven). Wellicht heb je dan meteen ook een koninkrijk, keizerrijk of hele wereld om over te regeren. Volk genoeg voor je twintigste verjaardagsfeestje (of was het je vierhonderddrieëndertigste?)

Alle gekheid op een stokje: ik heb genoten van de Glazen Troon. Van alle zeven delen. Het tempo is meestal wervelend en meeslepend, de personages talrijk en goed uitgewerkt, en de clichés allemaal aanwezig en soms is dat gewoon fijn. Alleen dat laatste boek was een beetje… meh. Aan alle mooie liedjes komt natuurlijk een eind en een eindstrijd is natuurlijk een eindstrijd omdat het daarna gedaan is, maar toch. Het was het deel waarin ik het meest voelde dat alle personages toch wel erg jong waren. Alsof het leven stopt na je vierentwintigste of zo, en je bij dertig al hoogbejaard bent. Is dat erg of zelfs al te storend? Nee, uiteindelijk raak je zo goed in een verhaal dat je er wel overheen leest, en het past ook nog steeds bij hoe ik mezelf voorstel – alleen strookt die leeftijd al lang niet meer met de realiteit en dat laat de spiegel heus ook wel zien. Maar het versterkt wel het sfeertje dat er op het einde hing en dat doet een beetje onrecht aan de complexe intriges van de serie.

Ik heb daar nog wat extra uitleg over maar pas op: spoiler alert Kijk, er wordt gestorven in de reeks. Ook op het einde. Wonder boven wonder echter blijven alle koppeltjes gespaard. Niemand verliest zijn of haar partner. Er is verdriet om vrienden en familie, maar na het al redelijk onwaarschijnlijke feit dat iedereen een wederhelft vindt of voor zich kan winnen, overleven ze ook allemaal als duo het laatste boek, en zijn ze helemaal klaar om verder te gaan met hun leven. Heel bevredigend natuurlijk en ik wens niemand van de personages het verlies van een partner toe, maar ook… een beetje goedkoop. Het gaf zo’n “eind goed, al goed, de show is weer gedaan” gevoel – en Piet Piraat is nu niet meteen een referentie voor een uitgebreide fantasy serie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s