Quicklit #2 – gelezen in januari

Halverwege de maand deel ik, net als vele anderen hier op het wereldwijde web, wat ik gelezen heb. Het idee haalde ik bij wat voor mij de boekenblog der boekenblogs is: Modern Mrs. Darcy. De recensies zijn heel kort en krachtig, geen uitgebreide besprekingen. Net genoeg om misschien je nieuwsgierigheid te prikkelen.

De kinderjaren van Jezus – J.M. Coetzee
Dit boek koos ik puur op titel – iets als vakliteratuur of zo. Gelukkig is het zo veel meer dan dat. Simòn en David, een man en een kleine jongen, beiden vluchteling, spelen de hoofdrol. Natuurlijk had ik voortdurend de neiging om parallellen te zoeken met de Bijbel – de keuzes van de personages, hun manier van communiceren. Gelukkig is het verhaal mooi en meeslepend genoeg om de titel vaak genoeg naar de achtergrond te duwen. Veel wijsheid komt in dit deel niét van David, maar van de man die zich als een vader gedraagt zonder er één te willen zijn. Wat me zo raakte in dit boek, is de invulling van wat ‘bijzonder’ allemaal kan zijn en hoe wij mensen met een andere kijk op de wereld omgaan. Er zijn nog twee delen, en die ga ik zeker weten ook lezen (maar misschien niet meteen).

Tous les hommes n’habitent pas le monde de la même façon – Jean-Paul Dubois
De Prix Goncourt van 2019. Een verhaal zoals ik het graag hoor, in flash-back, een mensen leven met alle grote en kleine dingen die maken dat je staat waar je staat. Aan het woord is Paul Hansen, gevangene, veroordeeld tot twee jaar effectief. Je weet dat je uiteindelijk zal horen waarom en dat maakt het een uiterst bevredigend boek. Hij is de zoon van een onwaarschijnlijk koppel: zijn Deense vader is een dominee en zijn Franse moeder is een vrijgevochten schoonheid die haar eigen bioscoop uitbouwt. Op de lange termijn onverenigbaar en zo valt zijn leven in stukjes uiteen – hij trekt uiteindelijk richting Canada, zijn vader achterna. Hij bouwt er een leven uit (terwijl zijn vader het zijne vergokt), maar verliest uiteindelijk alles wat hem liefde schonk.
Ik had een bijzondere sympathie voor zijn celgenoot, Horton, type ruwe bolster blanke pit. Dit boek las ik als audioboek en ik kon de warme stem van Jacques Gamblin bijzonder appreciëren.

De kat en de generaal – Nino Haratischwili
Het is altijd afwachten of een auteur die je de eerste keer van je sokken blies, dat ook een tweede keer kan, maar ja dus. Net als bij het achtste leven (voor Brilka), kwam het traag op gang en strooide ze overvloedig met personages. Je weet dat ze gelinkt zijn of dat zullen worden, maar je weet nog niet hoe. Veel noodlottigheid alweer met als rode draad schuld en boete. Belangrijkste personages zijn de generaal die niet altijd de generaal was, de dubbelgangster van een vermoorde vrouw die veel verder neust dan nodig, het lief dat de beerput toch weer open trekt ook al zit ‘ie er zelf mee in. Huiveringwekkend en fataal, ook al is het einde open.

De verwarde cavia – Paulien Cornelisse
Geen idee waar dit op sloeg. Het was in een bepaald opzicht wel entertainend, maar daar hield het voor mij dan ook op. Deed me heel erg denken aan de televisieserie ‘het eiland’, maar dat pakte dus niet zo goed op papier. Volgens mij valt er ook wel iets dergelijks te schrijven in de setting van een leraarskamer. Zou dat me dan meer aanspreken? En vooral: waarom in godsnaam een cavia?

Verzamelen

Dertien was ik. Of ten minste, dat zou ik worden, maar dertien was mijn favoriete getal en ook heel vaak mijn klasnummer en iedereen vond maar dat ik daar ongeluk mee had en dan mocht ik alle leuke dingen – dus ben ik in mijn hoofd zo lang mogelijk dertien geweest. Ik zat in het eerste middelbaar en we kregen een schrijver voor de klas. Nu ja, voor de drie klassen, want zo groot was mijn school niet en het moest wel een béétje de moeite zijn – dus gingen we meteen ook naar het prachtige auditorium dat eigenlijk voor de hogeschoolstudenten was maar heel soms trokken wij er ook heen. Zoals nu. Met onze leerkracht Nederlands, die een enorme bos blonde krullen had en zo vreselijk overtuigend kon blozen. Echt, die werd knalrood en dat stak dan zo fel af tegen haar lichte haar dat we er haar bijna niet mee plaagden, omdat het ergens ook wel sneu was.

Die middag bloosde ze bijna de hele tijd. Want de schrijver was best aantrekkelijk en volgens mij ongeveer van haar leeftijd, of maar een tikje ouder misschien. Er was iets met een glaasje water en dan een complimentje en even dacht ik dat de kleur nooit meer weg zou gaan, dat ze voor altijd rood zou blijven. Toen vergat ik haar.

Want de schrijver, dat was Bart Moeyaert. Het boek dat we hadden moeten lezen, Duet met valse noten, had al erg veel indruk op mij gemaakt maar toen hij er ook nog eens over kwam vertellen… ik wenste dat de middag nooit op zou houden. Wat kon die man vertellen. Later hebben alleen Stef Bos en Nico ter Linden me ooit nog dat gevoel gegeven. Dat ik ze mee wilde nemen naar huis en op mijn nachtkastje zetten. Dan zou ik mijn dag in hun hoofd gieten en ze zouden die aan mij terug vertellen en dan werd ‘ie vanzelf mooi of nog mooier of in het slechtste geval de dag van iemand anders en mooi om naar te luisteren.

De week voor hij de ALMA won, zag ik dat hij in mijn favoriete boekhandel kwam spreken. We hadden die avond oudercontact op school dus dat kwam prima uit, ik moest toch opvang regelen, kon ik net zo goed langer blijven. Uiteraard liep dat oudercontact behoorlijk uit en kwam ik bijna een half uur te laat, maar de allerliefste boekenwinkelmensen lieten me toch nog stilletjes binnen. Het was heerlijk. Toen ik achteraf met de poëziebundel Verzamel de liefde onder de arm aan stond te schuiven voor een handtekening, bedacht ik dat ik de man en zijn werk helemaal uit het oog verloren was. Dat ik daar absoluut verandering in moest brengen, omdat er werkelijk niets is wat ik van hem lees of hoor dat me niet raakt.

Bij deze:

Mijn literaire held en ik delen onze verjaardag. Hoe cool is dat!

2019 zonder lijstjes

Iets van een varkentje en een lange snuit…

Het is de laatste dag van 2019 en de jaaroverzichten vliegen je zo ongeveer om de oren. Overal lijstjes en al ben ik een notoire lijstjesliefhebber, ik word er nu ook wel een beetje zenuwachtig van. Ik vergeet namelijk altijd mijn lijstjes bij te houden. Een paar weken lang schrijf ik netjes op wat ik lees en met een beetje geluk ook wat ik ervan vond. Daarna vergeet ik standaard één of twee boeken en kan ik me er niet meer toe zetten om het lijstje aan te vullen, omdat ik wéét dat het niet helemaal klopt.

Het kost me overigens ook een beetje moeite om, bij het grasduinen tussen de netjes onder elkaar gezette titels, mezelf geen standje te geven. “Weer de verkeerde dingen gelezen dit jaar!” Onzin natuurlijk. Als fervent bibliotheekganger met een hekel aan deadlines ben ik altijd al een aantal jaren ‘achter’ geweest. Meestal ervaar ik dat als prettig. De hype is al gaan liggen, het is makkelijker om in alle rust ergens in op te gaan, en omdat er al uitgebreid over gesproken is, weet ik soms vaag nog iets over de context.

Maar op dit moment baal ik een piepklein beetje. Ik word vaak wel nieuwsgierig van de nieuwste titels, maar ga zelden tot de aankoop over, laat staan tot het lezen ervan. Of ik had tien titels op een lijstje staan, en dan kom ik toch met wat anders thuis. Geen idee waarom. Ik weet alleen dat, als je mij nu vraagt wat de beste boeken van 2019 waren, ik niet eens een idee heb van welke boeken er in 2019 zijn verschenen. En dus kan ik nu niet “meedoen”.

Of misschien toch: twee boeken die echt onder mijn vel zijn gekropen.
Een klein leven van Hanya Yanagihara. Het moment dat ik er in begon, wist ik dat het pijn ging doen. En ook dat ik het onder geen voorwaarde weg zou kunnen leggen. Onbeschrijfelijk bloedmooi dat boek. Ben ik even blij dat mijn man, als ie zich voorneemt om wat meer te lezen, zich laat leiden door de bestsellerslijst. (Hij heeft ‘m overigens niet gelezen, maar dat vind ik geen bezwaar. Boeken zijn hier altijd welkom.)
En de andere dikke pil die mij deze zomer vergezeld heeft: Het achtste leven (voor Brilka) van Nino Haratischwili. Het duurde even voor ik er echt in zat, maar eenmaal dat gebeurde: onweglegbaar. Ik heb een enorme zwak voor familiekronieken die verschillende tijdsperiodes overspannen en dan zit je hier wel goed mee.

Voor échte lijstjes moet je ergens dus anders wezen. Goeie voornemens daarentegen, daarvan heb ik er zat! En het zal je niet verbazen dat het netjes bijhouden van lijstjes er één van is…

Quicklit #1 – gelezen in november

De 15e van elke maand deel ik, net als vele anderen hier op het wereldwijde web, wat ik gelezen heb. Het idee haalde ik bij wat voor mij de boekenblog der boekenblogs is: Modern Mrs. Darcy. De recensies zijn heel kort en krachtig, geen uitgebreide besprekingen. Net genoeg om misschien je nieuwsgierigheid te prikkelen.

Een meisje in het zand – Nathalie Abi-Ezzi
Dit boek speelt zich af in Beirut, tijdens de uitlopers van het Israëlisch-Palestijns conflict. We kijken door de ogen van het jonge meisje Ruba. Haar vader leeft nog, maar tegelijkertijd is hij heel erg afwezig. Hij is immers zwaar getraumatiseerd door een gebeurtenis tijdens die oorlog en raakt niet uit zijn mentale gevangenis. Hij wordt door zijn dochter erg gemist. Het Israëlisch-Palestijns conflict is dankzij een collega die er erg veel over weet in mijn cursus terecht gekomen en kruipt sowieso al onder mijn vel. Zo’n extra perspectief, dat hakte er wel in. Aangrijpend.

De Samoerai – Shusako Enzo
De Franciscaner missionaris Velasco wil heel graag bisschop van het haast onbekeerbare Japan worden. Onder het mom van handelsmissie sleurt hij een paar Japanse gezanten mee in zijn ambitie. Maar Japan heeft zijn eigen agenda, waar ook de trouwe gezanten niets over weten.
Het duurde even voor dit boek me mee had, maar ik ben blij het gelezen te hebben. De schrijfstijl zorgt voor een heel zware atmosfeer en een gevoel van onontkoombaarheid. Vooral daardoor zal het wel even blijven hangen. Hier schreef ik er ook al iets over.

Bloed en beenderen – Tomi Adeyemi
Fantasy met een Afrikaanse gloed. Ik zat op het puntje van mijn stoel, maar daar moet ik helaas blijven wachten want de volgende delen zijn nog niet uit. Op de setting na niet ontzettend origineel (uiteindelijk volgt de meeste fantasy wel dezelfde grote lijnen: strijd tussen goed en kwaad met een vleugje magie), maar wervelend, exotisch en meeslepend. De epiloog van de schrijfster, het waarom van het boek, is voelbaar doorheen het hele verhaal. Knap!

De val van Troje – Peter Ackroyd
De bescheiden maar intelligente Sophie wordt uitgehuwelijkt aan de excentrieke Heinrich Obermann. Die is bezig met de opgraving van wat volgens hem Troje is. Hij gelooft zo hard in zijn project dat hij geen enkel tegenbewijs aanvaardt en hij ziet archeologie als iets kneedbaars, iets wat je naar je hand kan en moet zetten.
Dit boek voldeed niet helemaal aan mijn verwachtingen, al weet ik niet goed wat ik er dan wel juist van verwachtte.

Volt – Roderik Six
Bevreemdend boek in een dystopische setting. Een beetje onduidelijk wat ik van het hoofdpersonage Duvall moest vinden: enerzijds is het een koele kikker, anderzijds ook weer niet. Het is heel moeilijk om de verhoudingen tussen de personages en hun omgeving te peilen in dit boek. Geen idee waar het precies naartoe ging en hoe het ineen zat, maar het hield me wel in de ban. Filosofisch en op een ongewone manier spannend. Hier verwees ik er ook al eens naar.